Γιώργος Σαμπάνης – Φταίει νέο τραγούδι (Στίχοι)

«Φταίει που είναι η λύπη μου τόση, Που θυμάται την πτώση…»

Ένα εντελώς καινούργιο τραγούδι με την υπογραφή του Γιώργου Σαμπάνη & της Ελεάνας Βραχάλη είναι πάντα μουσικό γεγονός!

Αφού ολοκλήρωσε τον πολυπλατινένιο κύκλο του προηγούμενου άλμπουμ με τραγούδια που αγαπήθηκαν παράφορα από το κοινό, κάνοντας δεκάδες εκατομμύρια views και φτάνοντας όλα στις πρώτες θέσεις του airplay chart, ήρθε η ώρα ο πιο ταλαντούχος τραγουδοποιός της γενιάς του, ο Γιώργος Σαμπάνης, μαζί με τη μόνιμη στιχουργό του, Ελεάνα Βραχάλη & τον μουσικό παραγωγό Soumka, να παρουσιάσουν ένα καινούργιο κομμάτι του θεαματικού μουσικού παζλ που συνθέτουν όλα αυτά τα χρόνια…

Το ολοκαίνουργιο τραγούδι τους Φταίει, μια δυναμική μπαλάντα που δεν μπορεί να αφήσει κάνεναν που έχει καρδιά ασυγκίνητο, είναι το πρώτο δείγμα από το ανανεωμένο μουσικό ύφος που θα χαρακτηρίζει το πολυαναμενόμενο επερχόμενο άλμπουμ του Γιώργου Σαμπάνη.

Το παιδί-θαύμα της ελληνικής δισκογραφίας στην πιο ώριμη στιγμή του, εκπλήσσει με την εκρηκτική ενέργεια και την πρωτόγνωρη δομή της νέας του επιτυχίας!

Το single Φταίει, όπως και όλες οι επιτυχίες του Γιώργου Σαμπάνη, κυκλοφορεί από την Cobalt Music.

 

Στίχοι – Lyrics

Φταίει ο ήλιος που γέρνει,
μου φταίει, είσαι σκοτάδι, σε φέρνει.
Φταίει η νύχτα που όνειρα κάνει,
μου φταίει που ποτέ δεν σε φτάνει
και φταίει η ψυχή που παλιώνει
και κλαίει για ο,τι πια τελειώνει.
Φόβοι σα θεατές γύρω γύρω,
ποντάρουν σε ακόμα έναν γύρο.

Μακάρι όσα είπα σε σένα να μην τα‘χα πει,
μακάρι όσα είδα από σένα να μην τα’χα δει.

Μα εδώ, να θυμάσαι στο τέλος πως όλα πληρώνονται εδώ,
αν η μοίρα υπάρχει θα κάνει το λογαριασμό,
τη βιτρίνα που έχεις για όλους θα σπάσει,
την απάτη που αγάπη ονομάζεις θα πάψει εδώ.
Τελικά ίσως φταίω για όλα μονάχα εγώ,
που αγκάλιασα έτσι ένα λάθος σα να’ταν μωρό.

Φταίει που είν’ η λύπη μου τόση,
μου φταίει που θυμάται την πτώση.
Φταίει που το μυαλό αρμενίζει,
μου φταίει που στα ρηχά με γυρίζει
και φταίει ο μικρός ουρανός σου
που κρύβει το μεγάλο γκρεμό σου.
Φταίει που είν’η ζωή μια αρένα,
στην πάλη εμείς δεν είμασταν ένα.

Το «γιατί» με καίει,
καθετί μού φταίει,
μια εσύ και μια κι εγώ.
Μα αν η μοίρα υπάρχει,
πια το λόγο θα ‘χει
κι ίσως να δικαιωθώ.

No Comments

Αφήστε μια απάντηση

  •