«Την αρχή από Το Ψέμμα Μου την χρωστάω στο Αlicante του Ζακ Πρεβέρ ύστερα πήρε τον δρόμο του. Καμιά φορά με το ψέμμα αγγίζει κανείς αλήθειες πιο βαθειές που δεν αντέχει να τις πει στα ίσια και πολλές φορές είναι που τα τραγούδια όπως και όλοι εμείς λέμε ένα πράγμα και εννοούμε το ανάποδο. “Το Ψέμμα Μου” δεν θα αξίζει αν δεν πει στο τέλος αυτή τη πανέμορφη και τραγική μία λέξη.

“Το Ψέμμα Μου” έμεινε χρόνια στο συρτάρι, γι’ αυτό και η φωτό από εκείνη την εποχή. Το παίζαμε όποτε μας δινόταν ευκαιρία, αλλά παρέμενε μια εκκρεμότητα για να μας ξαναφέρει κοντά με την Γιώτα ύστερα από χρόνια. Περίμενε υπομονετικά την φωνή της που έχει το χάρισμα, έχει τη χημεία, τι σημασία έχει; Σημασία έχει πως έγινε.
Γιώτα μου ευγνώμων»

Παναγιώτης Καλαντζόπουλος

«Όλα αυτά τα χρόνια “Το Ψέμμα Μου” περίμενε υπομονετικά…
Το ίδιο έκανα κι εγώ… και πίστευα βαθιά πως θα έρθει η στιγμή να βγούμε μαζί στο φως.
Παναγιώτη, σ’ ευχαριστώ που το πίστεψες κι εσύ».

Γιώτα Νέγκα

Θέλεις το Suite Greek Music podcast στο mail σου; Κάνε δωρεάν εγγραφή εδώ:

Άκου το Suite Greek Music Podcast σε όλες τις μεγάλες πλατφόρμες podcasting όπως:

Στίχοι – Lyrics

Επάνω στο τραπέζι καίει η λάμπα
Και κάτω στο χαλί μου ένα φουστάνι
Κι εσύ μες στο κρεβάτι μου
Γελάς πίσω απ’ τη πλάτη μου

Που σού ‘πα μεθυσμένη σ’ αγαπώ
Γελάς, αλλά το ψέμμα μου

Απόψε αν μας ζεστάνει
Κανένας μας δεν χάνει

Μέσ’ απ’ τον καθρέφτη μπαίνει ο ήλιος

Κι έξω στα σκαλιά τα βήματά σου
Κι εγώ μες στο κρεβάτι μου
Εγώ με την απάτη μου
Δεν πρόλαβα όσα ήθελα να πω

Αφού μ’ αυτό το ψέμμα μου
Ακόμα κι όταν πιάνει
Ένας στους δύο χάνει

Επάνω στο τραπέζι έσβησ’ η λάμπα
Κι ακόμα στο χαλί μου το φουστάνι

Κανείς μες στο κρεβάτι μου
Κανείς μες το παλάτι μου
Πώς θάθελα να σ’ είχα τώρα εδώ
Να έβλεπες στο βλέμμα μου
Πως σ’ έχω μες το αίμα μου
Και πόσο… πόσο αλήθεια σ’ αγαπώ